rehabilitacja zamrożonego barku - zabrze, gliwice, śląsk
Zamrożony bark
Zamrożony bark - leczenie i rehabilitacja
Zamrożony bark, znany także jako adhesive capsulitis, to bolesny i ograniczający ruch stan zapalny torebki stawowej barku. Dochodzi do zgrubienia, obkurczenia i zwłóknienia torebki stawowej, co prowadzi do znacznego ograniczenia ruchomości oraz przewlekłego bólu. Choroba przebiega stopniowo, a jej pełny rozwój może potrwać od kilku miesięcy do nawet kilku lat.

Zamrożony bark co to jest?
Bark zamrożony to określenie choroby, w której dochodzi do unieruchomienia barku w następstwie stanu zapalnego stawu. Mimo że choroba mija samoistnie, w znaczący sposób ogranicza aktywność zarówno codzienną, jak i zawodową.
Etapy choroby – zamrożony bark
1. Faza zamrażania (faza inicjalna) – trwa od 6 tygodni do 9 miesięcy. Dominującym objawem jest ból barku, który nasila się nocą i podczas ruchu. Zakres ruchów zaczyna się stopniowo ograniczać.
2. Faza zamrożenia – trwa od 4 do 12 miesięcy. Ból może się zmniejszać, ale zakres ruchomości
staje się bardzo ograniczony. Występuje sztywność stawu, uniemożliwiająca wykonywanie codziennych czynności (np. ubieranie się, podnoszenie ręki).
3. Faza rozmrażania (odmrażania) – trwa od 6 miesięcy do 2 lat. Stopniowy powrót zakresu ruchów i zmniejszenie sztywności. Proces ten może postępować samoistnie, ale zazwyczaj wymaga wsparcia rehabilitacyjnego.
Przyczyny i czynniki ryzyka – zamrożony bark
Nie zawsze udaje się jednoznacznie określić przyczynę zamrożonego barku, ale znane są pewne czynniki
ryzyka:
1. Unieruchomienie barku
Długotrwałe unieruchomienie (np. po operacji, złamaniu czy udarze) może wywołać zmiany w torebce
stawowej.
2. Choroby współistniejące
• Cukrzyca (szczególnie typu 1 – ryzyko wzrasta 5–10 razy),
• Choroby tarczycy (nadczynność i niedoczynność),
• Choroby serca i płuc,
• Choroby neurologiczne (np. udar, choroba Parkinsona).
3. Zaburzenia hormonalne i wiek
Najczęściej choroba dotyczy osób między 40. a 60. rokiem życia, częściej kobiet niż mężczyzn. Często
pojawia się u kobiet w okresie okołomenopauzalnym.
4. Idiopatyczny charakter
U wielu pacjentów nie udaje się zidentyfikować konkretnej przyczyny – wtedy mówimy o postaci idiopatycznej.
Objawy zamrożonego barku
• Przewlekły, głęboki ból barku – często promieniujący do ramienia lub szyi,
• Sztywność stawu, szczególnie rano i po spoczynku,
• Ograniczenie aktywnego i biernego zakresu ruchów (szczególnie rotacji zewnętrznej i odwodzenia),
• Problemy z codziennymi czynnościami – np. założenie kurtki, uczesanie się, zapięcie stanika,
• Ból nasilający się nocą, wpływający na jakość snu.
Rehabilitacja i leczenie zamrożonego barku
Zamrożony bark wymaga cierpliwości i kompleksowej terapii. Leczenie jest długotrwałe i może trwać od
kilku miesięcy do nawet 2–3 lat.
1. Fizjoterapia
To kluczowy element leczenia:
• Ćwiczenia rozciągające i mobilizujące staw,
• Techniki terapii manualnej (mobilizacja stawowa),
• Kinezyterapia indywidualna,
• Terapia powięziowa,
• Masaże lecznicze.
Uwaga: W początkowej fazie ważne jest, by nie przeciążać barku – rehabilitacja powinna być dostosowana do fazy choroby.
2. Farmakoterapia ( jeżeli zaleci lekarz)
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ),
• Leki rozluźniające mięśnie,
• Iniekcje sterydowe do stawu (np. kortykosteroidy) – mogą przynieść szybką ulgę, ale nie zawsze wpływają na długoterminowy wynik.
3. Zabiegi fizykalne
• Ultradźwięki,
• Laseroterapia wysokoenergetyczna,
• Pole magnetyczne
• Głęboka stymulacja elektromagnetyczna
• Elektrostymulacja.
• Tecar
4. Zabiegi chirurgiczne (rzadko)
W przypadku braku poprawy:
• Artroskopia barku (uwolnienie torebki stawowej),
• Manipulacja pod znieczuleniem (zwiększenie zakresu ruchu przez bierne rozciągnięcie pod
narkozą).
Skutki nieleczenia zamrożonego barku
Brak podjęcia rehabilitacji w przypadku zamrożonego barku może prowadzić do szeregu poważnych i długotrwałych konsekwencji. Choć w niektórych przypadkach choroba może częściowo ustąpić samoistnie, to w zdecydowanej większości brak leczenia lub zaniedbanie fizjoterapii znacząco pogarsza rokowania.
Najgroźniejsze skutki braku rehabilitacji:
1. Trwałe ograniczenie ruchomości barku
Bez systematycznej terapii, staw barkowy pozostaje sztywny. Z czasem może dojść do:
• utrwalenia przykurczy torebki stawowej,
• zrostów wewnątrz stawu,
• całkowitej utraty pełnego zakresu ruchu (szczególnie rotacji zewnętrznej i odwodzenia).
Efekt: trudności w wykonywaniu codziennych czynności – ubieraniu się, sięganiu po przedmioty,
prowadzeniu auta.
2. Zanik mięśni (atrofia)
Z powodu bólu i unikania ruchów:
• dochodzi do osłabienia i zaniku mięśni obręczy barkowej i ramienia,
• zmniejsza się siła i wytrzymałość kończyny górnej,
• rośnie ryzyko przeciążeń w innych częściach ciała (np. kark, łokieć).
Osłabiony bark staje się bardziej podatny na kolejne urazy i przeciążenia.
3. Zaburzenia neurologiczne i ból przewlekły
Brak ruchu, przewlekły stan zapalny i stałe napięcie mogą prowadzić do:
• zespołów bólowych barkowo-szyjnych,
• bólu promieniującego do szyi, łopatki lub kończyny,
• pojawienia się tzw. zespołów korzeniowych lub uciskowych,
• rozwinięcia się zespołu bólu przewlekłego (chronic pain syndrome).
4. Zaburzenia postawy i kompensacje
Organizm zaczyna „uciekać” od bólu, co skutkuje:
• garbieniem się,
• przeciążeniem drugiego barku, szyi lub kręgosłupa piersiowego,
• bólem w odcinku lędźwiowym (przeniesione napięcia),
• asymetrią sylwetki.
5. Trwała niepełnosprawność funkcjonalna
Jeśli stan nie zostanie opanowany:
• pacjent może na stałe utracić pełną funkcjonalność kończyny,
• pogarsza się jakość życia,
• pojawiają się trudności w pracy zawodowej i codziennym życiu.
Jeżeli ten problem dotyczy Ciebie zgłoś się do MESIR Zabrze jak najszybciej. Nasi specjaliści pomogą Tobie w walce z bólem, przeprowadzą dokładne badania diagnostyczne i zaplanują proces rehabilitacji indywidualnie dobrany do Twojego przypadku.
chcesz ulgi w bólu?
Napisz do nas
Czekamy na Ciebie
Pod adresem
ul. Bohaterów Warszawskich 4/2 41-800 Zabrze
godziny otwarcia
Pon. - Pt. : 7:00-21:00
Sob. - Ndz.: Nieczynne